De switch van postbode naar buschauffeur volgens Wim

Mede door de opkomst van nieuwe technologieën is de postsector veranderd. Brieven worden minder verstuurd, waardoor postbodes steeds minder worden ingezet. Dat merkte ook Wim Bon (58), die besloot het roer om te gooien en de stap naar buschauffeur te maken. Volgens hem is het belangrijk om goed om je heen te kijken en je droombaan na te jagen.

36 jaar postbode

Wim was nog een tiener toen hij door zijn broer werd gevraagd te solliciteren bij de PTT. Ze zochten nieuwe postbodes en Wim aarzelde geen seconde. Na een paar dagen was zijn nieuwe baan een feit. Wim: “Buiten zijn, contact met klanten en een goed salaris; meer heb ik niet nodig. Ik ben 36 jaar ontzettend gelukkig met mijn baan geweest. Maar de laatste paar jaar werd het minder. Ik zag het bedrijf veranderen en de hoeveelheid post verminderen. Ik zag dat de post eindig was. Een aantal jaar voor mijn vertrek had ik al de gedachte om het roer om te gooien en te kijken naar kansrijke sectoren, maar ik durfde niet. Ik heb mijn hart en ziel in de PTT gestopt, dan ga je niet zomaar weg.”

Knopen doorhakken

Na vele gesprekken met zijn vrouw Marlène hakte Wim toch de knoop door; hij ging weg. Afscheid nemen van een werkgever waar je meer dan de helft van je leven gewerkt hebt, viel hem zwaar. Maar het betekende ook het begin van een nieuwe droombaan als buschauffeur. “Ik wilde al vanaf mijn vijfde buschauffeur worden. Contact met mensen, gesprekken voeren en lekker rondrijden. Dat ga ik nu dan ook doen ook dacht ik. Vrijwel direct heb ik een aanvraag ingediend bij het UWV voor een opleidingsvoucher. Ik moest aantonen dat ik dit écht wilde en kon; dat ging goed. Met wat geld én een eigen investering heb ik toen mijn rijbewijs betaald. Ik stapte in de bus en het voelde als thuiskomen. Dit is wat ik altijd wilde. Dat rijbewijs heb ik in een keer gehaald. Waar een wil is, is een weg.”

Buschauffeur bij Arriva

Het behalen van zijn rijbewijs was een eerste stap voor Wim, het vinden van een passende baan de tweede. Een dag na het behalen van de benodigde documenten, ging hij op zoek. Wim: “Mijn oog viel op een vacature in Lelystad. Vrijwel direct werd ik gebeld of ik interesse had. Daarna ging het ontzettend snel. Binnen een week ben ik gaan rijden voor Arriva. Daar begon ik met een nulurencontract, maar dat is na een jaartje omgezet in een vast contract. Inmiddels werk ik bijna fulltime. Elke dag is een feestje. De gesprekken die ik heb, de waardering van reizigers, geweldig. Als ze met een lach binnenkomen en gaan. Ik zit helemaal op mijn plek.”

Voor anderen die merken dat hun baan verdwijnt in de veranderende wereld van werk, heeft Wim een tip. “Wees eerlijk tegen jezelf en zeg hardop wat je het liefst met je werkleven wilt doen. Als je iets graag wilt, dan straal je dat namelijk ook uit. De volgende stap is kijken wat de mogelijkheden zijn: Kan ik dat? Zit daar werk? En het belangrijkste is toch wel zelf investeren. Met tijd én soms ook met geld. Het was een gok, maar het heeft me veel gebracht. Ik ben maar een gewone jongen van de straat en ben niet anders dan anderen. Het kan ook zomaar een ander overkomen. Ga ervoor.”