Zorgen voor je moeder met dementie

De ziekte van Alzheimer is de meest voorkomende vorm van dementie. Maar liefst 270.000 Nederlanders lijden aan deze hersenziekte. Iemand met alzheimer krijgt problemen met het geheugen. Naarmate de ziekte erger wordt, krijgt iemand steeds meer moeite met dagelijkse vaardigheden. Zo ook de moeder van Ingrid Keestra (50). De zorg voor haar moeder werd steeds intensiever, waardoor ze op haar werk soms onverwachts weg moest. Volgens Ingrid is eerlijk zijn tegenover jezelf én je omgeving de sleutel tot succes.

Alzheimer begint klein

Heel langzaam en onschuldig begonnen de symptomen van alzheimer bij Ingrid haar moeder. Ze werd wat vergeetachtig en was niet altijd aanwezig. Onschuldig, dacht Ingrid: “Ze begon zich steeds vaker te herhalen en vergat kleine afspraken. Dat wijt je eerst aan de leeftijd. Maar toen ze niet meer wist dat ze een paar dagen eerder op haar kleinkind had gepast, wist ik dat het mis was. Na een huisartsbezoek kwam de diagnose alzheimer. Mijn moeder was de periode daarna in ontkenning en vooral erg verdrietig. Dat was vreselijk om te zien. En de ziekte werd steeds beter zichtbaar. Als ik om thee vroeg, kreeg ik een kopje warm kraanwater met een nog ingepakt theezakje erin. Toen besloten we dat mijn vader dit niet alleen meer kon.”

Onverwachts uit overleg

In de periode dat de Alzheimer van haar moeder vorderde werkte Ingrid als communicatieadviseur. Een drukke baan, die na de diagnose gecombineerd moest worden met mantelzorg. “In het begin hield ik mijn moeder vooral gezelschap. Als mijn vader er niet was werd ze onrustig. Later ben ik haar ook gaan helpen met boodschappen doen en taken in huis. In de supermarkt liep ze verloren rond met de portemonnee open in haar hand. Ook ziekenhuisbezoekjes samen waren aan de orde. De combinatie met werk was pittig, maar goed te doen. Ik ben er altijd heel open over geweest. Door er veel over te praten ontstond er veel begrip voor de situatie bij mijn collega’s en leidinggevende. Ik heb weleens een overleg verschoven vanwege mijn moeder. Als ik onverwachts weg moest, maakte niemand daar een probleem van.”

Taboe op mantelzorg

Als Ingrid naar haar omgeving kijkt, ziet ze dat er nog een taboe heerst op de werkvloer om mantelzorg bespreekbaar te maken. Volgens haar is het belangrijk dat mensen openhartiger zijn. “Als er op mijn werk iets niet goed ging, werd ik sneller gefrustreerd. Ik was wel moe, maar heb geleerd dat niet alles goed hoeft te gaan. Zowel met mantelzorg als met werk. Voor beide doe je je uiterste best. Deel je frustratie met collega’s en schaam je er niet voor: het lucht op. Je hoeft het allemaal niet mooier te maken dan het is. Vertel op de werkvloer hoe de dingen zijn. Niet mooier, niet lelijker.”

Een mantelzorgvriendelijk beleid is volgens Ingrid een belangrijk agendapunt voor werkgevers. Flexibele verlofregelingen en meer vertrouwen maken het verschil voor mantelzorgers denkt ze. “Dat heeft mij erg geholpen. Momenteel is mijn moeder in een vergevorderd stadium. Ze herkent me niet meer en praten lukt ook niet. Wel merk ik dat ze zich nog goed bij mijn aanwezigheid voelt. Dan knuffelen we veel en luisteren samen naar muziek. Dat zijn echt kleine geluksmomentjes.”

Fotograaf: Ed Klappe Fotografie